Δεν είναι πλέον μυστικό! Το επόμενο μεγάλο World of Warcraft event στην Ελλάδα θα γίνει το Σάββατο 8 Νοεμβρίουκαι ώρα 21:00 στο bar-café ΚΡΥΠΤΗ (Γωνία Σωκράτους και Κύπρου στα Μελίσσια) με σπόνσορες τα καταστήματα E-SHOP και το MAD.gr

Ελάτε να γιορτάσουμε μαζί τον ερχομό του Wrath of the Litch King expansion, και μπείτε στην κλήρωση για να κερδίσετε 10 copies του WotTL, 3 WoW gaming keyboards, και πολλά άλλα! Πρόκειται για το μεγαλύτερο real life WoW event που οργανώθηκε ποτέ στην Ελλάδα σε ένα bar κλεισμένο αποκλειστικά για την δική μας βραδυά!

Λεπτομέρειες για την ακριβή τοποθεσία θα βρείτε εδώ

Το event διοργανώνεται από το guild μας σε συνεργασία με το επίσημο fan site της Ελλάδας worldofwarcraft.gr

Thou I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil; for thou art with me…




So what is the cost, the price one pays to see the end game of a massively multiplayer online game? Is it 14 hours a day of virtual existence at the cost of what is vaguely known as ‘real life’ ? Is it the money spend on gold farmers or PC upgrades ? Is it the friends of old now lost ? The work we no longer have ‘the time’ to do in order to farm the piece of equipment ‘we need’ ?

Is it not so damn annoying that the profile of a serious gamer in the minds of many non-gamers is a kid living in his parents basement or an unemployed adult trying to make a point through a game, as the only place he can make a difference that matters? Why when we think of a successful gamer it has to be a hardcore one? Why to turn a game into full time job ?

If such age existed it belongs to the past. We are gamers who chose to play in our free time without losing anything of what real life has to offer. Like many of you, the last 2 years of the Burning Crusade I also made leaps of progress in real life in both the professional and social arena. And yes, I am also a GM of a World of Warcraft guild. Why should those two contradict each other ? No doubt some of my associates and colleagues would be god smacked to learn this smart looking professional wearing costume and tie, shaking hands with them, during the night wears a shining armour and carries around a mace. But then again *I* could be shocked of what *they* do at nights, so right and wrong are values depending so much on someone’s own perspective.

It all comes down to what each of us ‘needs’ after all. And what we “need” is not really another colourful virtual polygon of yet another perceived imba “loot” to show around in the bridge of Ironforge – nah - we passed the age of 13 so long ago sorry to say. What we need is companionship, adventure, we need a film in which *we* are the protagonists. Romantics and adventurers that’s what we are, seeking emotions not given by the boring TV shows, fully aware of what is real and what is not, yet longing for the unreal and the exotic. All we need is a small, precious, moment of escape from the real world, not a substitute to it.

And that unexpected precious moment finally comes as reality blurs around me, and then suddenly my grey hair blows in the cold wind of Shadowmoon Valley, as I stand in full armour staring upon the body of Illidan Stormrage the Betrayer. With slow movements due to wounds and exhaustion, I place my holy shield upon the stone ground and bring my hands together in a prayer, for no soul is beyond salvation, his own included. The sounds of battle still ring in my ears from down below, where the free men of Outland siege the fortress destroying the last forces of the dead Lord. Slowly again I stand, pick up my shield, and close my eyes as the silver light of the moon washes over me, cleansing me of the times I felt weak, beaten, and tired. The Light that gave me strength to never succumb then, smiles upon me now.

My brothers in arms form a circle around the body of the Lord of Outlands, and I turn to look at them. They grin back to me, eyes proud and defiant, as there always have been, since when we started this journey 2 years ago, battling every single boss of Outland on our own, winning every single fight without anyone to show the way. A hard and long journey it has been. And not once in this journey did they falter or despair, not when the going was tough, nor when all hope was lost and Illidan a dream they dared not dream at all. They stayed. Companionship mattered more than the wealth of all the world. Hero is one who fights at impossible odds, not with odds in his favour. Loyalty the hardest trait to earn.

And there at last at the end of our journey, at the top of the world with Illidan below our feet, you looked at me with pride, when you should look upon yourselves with pride. For this victory is yours, my Brothers, and to you I dedicate.

Spartakos
Archon of the Hellenic Pantheon

Καθώς από το προηγούμενο βράδυ είχαμε κάνει τη βόλτα μας από τους απλούς στρατιώτες του Black Temple, περάσαμε μέσα από τα δωμάτια της ηδονής και πήραμε το ζουμί (Τ6) της γριάς κότας (Mother Shahraz), φτάσαμε στο συμβούλιο του Illidan. Παρότι μερικά μέλη της ομάδας μας είχαν διάφορα προβλήματα, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα try για να ζεσταθούμε, μέχρι να ετοιμαστούν κι αυτοί! Try? Τι είναι αυτό; Τελικά η δοκιμή ήταν μοιραία για το συμβούλιο, που μας εμπόδιζε από τον μεγάλο μας στόχο: τον Illidan Stormrage!



Are we prepared?

Αφού πλέον η πόρτα για τα πάνω δωμάτια του Black Temple έπαψε να είναι κλειδωμένη, είπαμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας και προς τα πάνω, να δούμε τι υπάρχει! Παρόλο που οι ανέσεις (και όχι μόνο) που συναντήσαμε στο δρόμο ήταν δελεαστικές για να σταματήσουμε (ποιός θα έλεγε όχι στο να περάσει το βράδυ του σ' ένα δωμάτιο με αναπαυτικούς καναπέδες, ωραίες ελφίνες και succubus;), εμείς συνεχίσαμε ακάθεκτοι μέχρι την Mother Shahraz.

...mpla, mpla, mpla... ...dps, dps, heal, dps... "τι έριξε;"

Μετά το θάνατο του μεταλλαγμένου Orc, και καθώς ήταν πολύ νωρίς να πάμε για ύπνο, είπαμε να δούμε και τί ειναι αυτό το περίφημο Reliquary of Souls. Λίγο ψάξιμο, λίγα trash, και ξαφνικά... το βλέπουμε να μας κάνει επίθεση, όχι μόνο του, αλλά μαζί με τα φαντασματάκια που μόλις είχαμε σκοτώσει... Χμμ, αυτό του έδωσε παράταση ζωής μερικά λεπτά ακόμη!

2ο try κι αυτή τη φορά είμασταν σαφώς καλύτερα προετοιμασμένοι όταν μπήκαμε στο δωμάτιό του. Essence of Suffering... χωρίς ιδιαίτερο "suffering" από τη δική μας πλευρά! Essence of Desire... αρκετό "desire" να σκοτώσουμε το boss, αλλά όχι τόσο ώστε να πεθάνουμε μόνοι μας! Essence of Anger... δεν μας ταλαιπώρησε καθόλου για να δημιουργήσει "anger"! Το αντίθετο μάλιστα!

Αποτέλεσμα; Ένα "πρόσωπο" στο έδαφος, ένας raid leader να προσπαθεί να καταλάβει τις λεπτομέριες του boss και 24 άτομα να περιμένουν να μάθουν αν το raid θα συνεχιστεί!